YOU LAUGH BUT IT’S TRUE

Zuid-Afrikaanse comedian Trevor Noah is een kind van een blanke Zwitser en een donkere Xhosa-moeder. Trevor werd verwekt in 1984, een jaar voordat de wet op verbod van gemengde huwelijken in Zuid-Afrika werd afgeschaft en 6 jaar(!) voordat de apartheid officieel werd opgeheven. Hij groeide op in Soweto, vlakbij Johannesburg. 

Zijn jeugd als kind uit een interraciaal huwelijk, thema’s als racisme, de apartheid, armoede, president Zuma en zelfs de iconische Mandela: hij maakt het allemaal bespreekbaar in zijn shows. Die hebben dan ook titels als Born a crime, It’s my culture en That’s racist. Een documentaire werd over Noah gemaakt, You laugh but it’s truedie hem volgde naar zijn eerste show toe.

Lees verder

Academicus Ruud Tevreden en ik zijn alvast in Kaapstad en dit is de eerste verkiezingsposter die we tegnkwamen, die van de Afrikaner partij ‘Vryheidsfront Plus’. Een partij die vindt dat het “nieuwe Zuid-Afrika van na 1994 op alle fronten heeft gefaald.” Hoge resolutie

Academicus Ruud Tevreden en ik zijn alvast in Kaapstad en dit is de eerste verkiezingsposter die we tegnkwamen, die van de Afrikaner partij ‘Vryheidsfront Plus’. Een partij die vindt dat het “nieuwe Zuid-Afrika van na 1994 op alle fronten heeft gefaald.”

People waited in line to cast their votes at a polling station in Katlehong Township, east of Johannesburg. The African National Congress, or A.N.C., is expected to win the nation’s fourth democratic election in yet another landslide, and its leader, the self-educated populist Jacob Zuma, is likely to become president. Photo: NYT (2009) Hoge resolutie

People waited in line to cast their votes at a polling station in Katlehong Township, east of Johannesburg. The African National Congress, or A.N.C., is expected to win the nation’s fourth democratic election in yet another landslide, and its leader, the self-educated populist Jacob Zuma, is likely to become president. Photo: NYT (2009)

The constitutional way to freedom

image

Voorwoord
Kinderen die zich vervelen en een vliegtuig vol duffe reizigers ambeteren met huilbuien, monotone keelgeluiden en agressieve salvo’s, waarin ze eten, drinken en/of speelgoed opeisen. Herken je dat? De vlucht naar Zuid-Afrika is lang en om te voorkomen dat we ons ook maar één minuut vervelen als we eventjes niet naar de film van een nog niet van grijs haar voorziene Steve Martin zitten te kijken, heb ik het eerste kwartier aan leesvoer voor mijn rekening genomen. Sommigen noemen het een long-read, anderen vooral lang. Desalniettemin (wat een mooi woord): veel leesplezier.

Aanleiding
Enige tijd geleden bezocht ik ‘Mandela: Long Walk to Freedom’. De film intrigeerde en emotioneerde mij. Het beschrijft het levensverhaal van een man die streed voor vrijheid en tegen apartheid en dat werd op een bijzondere wijze in beeld gebracht. En ja, het duidde inderdaad een ‘long walk to freedom’, maar het zette me ook aan het denken op het gebied dat mij nauw aan het hart gaat: staatrechtelijkheid. Bracht de afschaffing van de apartheid, de vrijlating van Mandela en vrije verkiezingen na een lange en moeilijke periode ook vrijheid? Ik sloot mij op in mijn studiekamer en met een mooi glas rood uit de Westkaap me te verdiepen in de Grondwet van Zuid-Afrika. Ik besloot er een artikel over te schrijven.

Lees verder

#ZuidAfrika: de literaire leeslijst

Niet iedereen bij de BKB is super politiek onderlegd. Als boekenwurm ben ik inmiddels halverwege Antjie Krogs Niets liever dan zwart en begin morgen (jaaa, planning) aan Rian Malans My Traitor’s Heart.

Maar mijn beste voorbereiding op Zuid-Afrika? De gedichten van Ronelda S. Kamfer. Ze is de jongste schrijver die in het Afrikaans dicht, en een oprecht beeld geeft van een vaak pijnlijk wrang Zuid-Afrika.

Ronelda Kamfer woont in Kaapstad. Luister ook naar dit interview dat Jeroen van Kan met haar hield:

Institutioneel racisme: waarom we er niet buiten staan

image

Zuid-Afrika, het land waar we over vier dagen aankomen om de verkiezingen te gaan volgen, is 24 jaar na de afschaffing van apartheid nog steeds een land waar racisme het leven kleurt. Toen ik in 2008 voor het eerst in Zuid-Afrika aankwam had ik de neiging om dit te zien als iets vreemds en onbekends wat buiten mij stond. Ik was immers geen racist, had zwarte vrienden en vond het maar stom dat mensen er zo’n Big Deal van maakten als blank en zwart met elkaar omgingen. Toch is het wel handig om bij racisme stil te staan en niet te doen alsof het iets is waar wij verheven Westerlingen niets mee te maken hebben. Ik zal je uitleggen waarom. 

Lees verder